سیاه سفید

از همان اول هیچ کاکا سیاهی وجود نداشت

تا شیطان شیطنت کرد

و قاطی گِل های خدا مرکب پاشید

عدالت جیره بندی شد

گوشت بی مزه ی کودکان سیاه دلِ کرکس ها را زد

فرمانده سیگارش را

روی عاج فیل های ماده خاموش کرد

دندانهای شیری بچه های سفید طلا شد

سالها گذشت و زندان در ماندلا حبس شد

و بوای آفریقا پوست انداخت

بوی نان حتی تا سرخهای آمازون رفت

اما هنوز هم نیویورک تایمز تیتر می کند

کاکا سیاه ته صف ...

تا عریانی روحت را به نظاره بنشینم

از حجاب هزار دخیل بگذرم

میعاد ما بهشت

حوالی همان بوسه های گُر گرفته ی همیشه

تا تنت جاده مه آلود بود و پای آبله ...

 حس می کنم عشقی درونم شعله ور شد

سرمای دردی کهنه در من بی اثر شد

چیزی شبیه یک سلام گرم و ساده

با حجم سنگین سکوتم همسفر شد

بعد از شکست انتظاری تلخ و شیرین

گام تپشهای دلم آهسته تر شد

شوری طنین گریه یی میلاد مهری

نقش چروک خسته چشمی که تر شد

در تیتر روزنامه نوشته با خط سبز

مردی پس از بیست و دو سال آخر پدر شد ...