من خوابگرد هزار و یک شب دردم

و عزرائیل تنها پیام آور زیستن شد وقتی مرگ را

با صوت داوودی 

به آواز نشستم ...

بر بکارت تاریکی چنگ بزن

چرا که میان دو شب    

 خورشید ،

تنها دروغی ست

مصلحت آمیز  ...

اینبار نیز بغضت را فرو بر و خاموشی گیر

ذات تو با درد آشناست ...

خسرو شکیبایی روحت شاد

یادت گرامی ...